De meeste Japanse elektrische fietsen worden aangedreven door een cardanas, om twee belangrijke redenen. Ten eerste schrijft de Japanse wet voor dat elektrische fietsen trapondersteuning moeten leveren in verhouding tot de kracht die de fietser op de pedalen uitoefent. Daarom moet de pedaalkracht worden gemeten en moet er een krachtmeetsysteem op de centrale as worden geïnstalleerd (sensoren die het aandrijfmechanisme en het krachtmeetsysteem combineren).
Ten tweede heeft Japan niet het voordeel dat het over de grondstoffen beschikt om zeer efficiënte schijfmotoren te produceren. Sommige in Japan gemaakte elektrische wielen doen qua afmetingen en gewicht onder voor de binnenlandse elektrische naafmotoren: ze zijn groter en zwaarder.
Er bestaat ook een type frictieaandrijving, waarbij het vermogen via wrijving met de band wordt overgebracht. Een voordeel hiervan is dat de snelheid wordt verlaagd door de diameterverhouding tussen het 20-inch wiel van de ombouwset voor elektrische fietsen en de band zelf. Daardoor is er geen vertragingsmechanisme nodig en drijft de motor de band na de aandrijving rechtstreeks aan.
Maar het nadeel is ook duidelijk: de fietsband raakt vaak uit vorm of vervormt, wat de efficiëntie van de krachtoverbrenging en de betrouwbaarheid van het mechanisme direct beïnvloedt.
Daarom moeten speciale, dikkere en bredere banden en stalen velgen worden gebruikt die niet snel vervormen of uit vorm raken. Hierdoor zijn dagelijks onderhoud en het vervangen van onderdelen erg onhandig.